Promising Young Woman: niet de gedroomde #metoo-film

Still Promising Young Woman

Cassandra (Carey Mulligan) was net als haar beste vriendin Nina een ‘promising young woman’ op de medische faculteit waar ze studeerde. Na een traumatische gebeurtenis vallen beide meisjes uit. Cassandra neemt jaren later wraak op mannen die misbruik maken van dronken vrouwen. Omdat ze geen vertrouwen meer heeft in mannen date ze niet en zonder diploma staat ze in een koffietentje als caissière. Dan wordt ze opnieuw geconfronteerd met mensen uit haar verleden.

Promising Young Woman begint pakkend. Direct spot Emerald Fennell met de manier waarop seksisme in film werkt. Zo vindt een scène plaats in een club, waar er nogal eens gefocust wordt op de billen van vrouwen (denk aan een maker als Abdellatif Kechiche). Nu legt de camera echter de billen van dansende mannen vast – en dat is oncomfortabel. Dat Fennell rake punten kan maken blijkt ook later in de film wanneer Ryan (Bo Burnham) zich zorgen maakt over zijn lengte terwijl hij naast Cassandra loopt en het over zou kunnen komen alsof hij haar vader is. Dan merkt Cassandra iets op als ‘had je maar niet zo lang moeten zijn’. Dat doet denken aan victim blaming als ‘had je maar niet zo sexy moeten zijn’.

Naast de leuke observaties is een groot gedeelte van de popsoundtrack in combinatie met de snoepkleuren pakkend. Het acteerwerk van Mulligan en Burnham, die volop de kans krijgt om zijn komische talent te tonen, is sterk. Het gaat echter mis als het enige sympathieke mannelijke personage in een plottwist verandert in een eikel. Natuurlijk is het in lijn met het punt van de film dat ‘aardige’ types meestal niet aardig zijn, maar dat is wel een erg luie manier om een script te schrijven. Daarnaast maakt het de film karikaturaal als alle mannen zich misdragen en er maar weinig schakeringen te vinden zijn. De enige man die berouw toont voor zijn daden is extreem eendimensionaal en maakt weinig indruk.

Dat maakt het makkelijker het probleem minder serieus te nemen. Natuurlijk kan een film tegenstellingen op scherp zetten. Op basis van Promising Young Woman kan er echter lastig een discussie gevoerd worden over zaken die niet zo overduidelijk zijn. Zo blijft de film een beetje steken op feminisme 101, in plaats van dat het de kijker echt uitdaagt om na te denken over waar grenzen liggen in gedrag. Juist als Fennell je wel doet nadenken over een ‘grijs’ gebied, is dat op basis van dingen die Cassandra doet. Haar wraak is soms ook dubieus. Waarom is het dat we haar gedrag dat voortkomt uit trauma en een zekere wens om de wereld te verbeteren door de film eerder in twijfel gaan trekken dan dat we echt zien hoe vriendelijk gedrag van mannen geleidelijk in iets heel anders verandert?

Daarnaast is de uiteindelijke boodschap van de film twijfelachtig. De film probeert zowel cynisch te zijn als toch een soort happy end te incorporeren. Daardoor komt geen van beide goed uit de verf en lijkt het voor mensen die in een situatie zoals die van Cassandra en Nina terecht komen niet mogelijk om daaruit te ontsnappen. Er zijn verschillende interpretaties van het einde mogelijk. Geen van allen vind ik ze echt passen bij wat Cassandra uitdraagt. Het einde roept veel discussie op, maar door het semi happy end gooit het wel enigszins de deur dicht om het te hebben over de straffeloosheid. Daarom is het wat mij betreft iets minder erg dat de film direct op Amazon Prime te zien is.

Promising Young Woman, 2020
Regie en script: Emerald Fennell
Cast: Carey Mulligan, Bo Burnham, Alison Brie e.a.
Cinematografie: Benjamin Kracun
Montage: Frédéric Thoraval
Componist: Anthony B. Willis
Duur: 114 minuten
Rating: 4/10

Een overzicht van al mijn artikelen over films vind je hier.

Aanbevolen artikelen