Minari: liefdevol familiedrama

Still Minari

In Minari wil Jacob (Steven Yeun) een nieuw leven starten met zijn gezin. Hij heeft een huis geregeld, op wielen, in een groot stuk land. De wielen, die benadrukken dat het niet een ‘gewoon’ huis is, maken dat zijn vrouw Monica direct herinnerd wordt aan het feit dat dit niet het leven is wat ze had gewenst. Jacob ziet in het goede stuk land juist de mogelijkheid om te ontsnappen aan de armoede en uitzichtloosheid. Samen met dochter Anne (Noel Kate Cho) en zoontje David (Alan Kim), die een hartaandoening heeft en daarom ‘beschermd’ moet worden, proberen ze een een thuis te bouwen. Dat kost moeite en om rond te komen, komt Monica’s moeder Soonja (Youn Yuh-jung) over naar Amerika om op de kinderen te passen. Door de film heen worden de familierelaties op de proef gesteld, maar komen ze er ook achter wat juist mooie eigenschappen de ander heeft.

Minari stond erg hoog op mijn lijstje met films waar ik naar uitkeek. Een deel van de verwachtingen is zeker ingelost. Ten eerste heeft de film precies de sfeer en esthetiek waarop ik gehoopt had. Sinds The Last Black Man in San Francisco (2019, Joe Talbot) en Kajillionaire (2020, Miranda July) ben ik fan van de scores van Emile Mosseri. Ook Minari stelt hij niet teleur. Met zijn muziek weet hij de warmte, maar vooral het verlangen naar familie en connectie over te brengen. Zijn muziek geeft een gevoel van geborgenheid. Hetzelfde geldt voor de cinematografie en het kleurgebruik. Er zijn een aantal prachtige shots met glijdende, dynamische camerabewegingen. Gecombineerd met de heldere, frisse kleuren biedt de film je hetzelfde gevoel als Jacob heeft met zijn nieuwe start.

Ook weet de film de ervaring over te brengen van het anders-zijn. Hoewel de kinderen geaccepteerd worden en zelfs een vrienden maken, blijft de afstand tussen hen en de plattelandsgemeenschap duidelijk. Onschuldig bedoelde opmerkingen, laten zien dat zij bekijks trekken. David heeft een heel duidelijk beeld van wat een typisch Amerikaanse oma moet zijn en zijn eigen oma kan daar niet aan tippen. Het feit dat Lee Isaac Chung voor deze kleine gebaren kiest, maakt duidelijk hoezeer dat een afstand kan scheppen en eenzaamheid. Tel daarbij de afgezonderde plek op waar ze wonen en het is niet moeilijk om je in te denken dat aarden lastig is.

Iets minder succesvol is echter de relatie tussen Jacob en Monica. Hoewel het conflict tussen hen begrijpelijk is en de acteurs hun personages overtuigend brengen, kon ik me niet onttrekken aan het idee dat een zekere intimiteit miste. Er zijn enkele prachtige momenten, maar de balans lag net niet helemaal goed. Davids relatie met zijn oma krijgt ook redelijk wat tijd en daarbij had ik hetzelfde. Er zijn hele mooie en rake momenten, maar ik wilde méér. En daar komen dan die te hoge verwachtingen om de hoek. Gelukkig heeft de film me genoeg weten te overtuigen dat ik graag nog een keer ga. Het einde dat openstaat voor verschillende mogelijke paden die de personages af kunnen gaan leggen, biedt de kijker genoeg ruimte om over de personages na te blijven denken. Want ondanks dat ik soms wat meer diepgang had gewild, heb ik ze zeker in mijn hart gesloten.

Minari is vanaf 5 augustus te zien in de bioscopen

Minari, 2020
Regie en script: Lee Isaac Chung
Cast: Steven Yeun, Han Yeri, Youn Yuh-jung, Will Patton e.a.
Cinematografie: Lachlan Milne
Montage: Harry Yoon
Componist: Emile Mosseri
Duur: 115 minuten
Rating: 8/10

Een overzicht van al mijn artikelen over films vind je hier.